<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<!-- generator="استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0" -->
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
    <channel>
        <title>میز نفت - تازه ترین اخبار و تحلیل های صنعت نفت ، گاز و پتروشیمی ایران و جهان - پربيننده ترين عناوين نفت :: نسخه کامل</title>
        <description><![CDATA[تهيه شده توسط پایگاه خبری - تحليلی ميز نفت]]></description>
        <link>https://www.mizenaft.ir/oil</link>
        <lastBuildDate>Mon, 13 Jul 2026 15:03:16 GMT</lastBuildDate>
        <generator>استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0</generator>
        <image>
            <url>https://www.mizenaft.ir/skins/default/fa/normal1/ch01_newsfeed_logo.gif</url>
            <title>میز نفت - تازه ترین اخبار و تحلیل های صنعت نفت ، گاز و ...</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/oil</link>
            <width>100</width>
            <height>70</height>
            <description><![CDATA[تهيه شده توسط پایگاه خبری - تحليلی ميز نفت]]></description>
        </image>
        <language>fa</language>
        <copyright>نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری - تحليلی ميز نفت آزاد است.</copyright>
        <pubDate>Mon, 13 Jul 2026 15:03:16 GMT</pubDate>
        <category>نفت</category>
        <ttl>60</ttl>
        <atom:link href="https://www.mizenaft.ir/rssau.d74x64xddth9e,gc7..5415k6.4kf46lf.xml" rel="self" type="application/rss+xml" />
        <item>
            <title>​هرمزِ ایران، گرفتار سندروم روسیه</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/note/48845/هرمز-ایران-گرفتار-سندروم-روسیه</link>
            <description><![CDATA[وحید حاجی پور | بزرگ&zwnj;ترین شکست&zwnj;های راهبردی، اغلب از جایی آغاز می&zwnj;شوند که یک کشور، مهم&zwnj;ترین مزیت خود را نه یک &laquo;ابزار محدود&raquo;، بلکه یک &laquo;تضمین دائمی&raquo; تصور می&zwnj;کند. تاریخ ژئوپلیتیک نشان داده است قدرت&zwnj;ها معمولاً زمانی آسیب&zwnj;پذیر می&zwnj;شوند که ارزش یک دارایی راهبردی را بدیهی بدانند و واکنش دیگر بازیگران به آن را نادیده بگیرند.
&nbsp;
هر اهرم قدرت تا زمانی بیشترین اثرگذاری را دارد که در موقعیت یک &laquo;احتمال&raquo; باقی بماند. زمانی که یک ابزار ژئوپلیتیکی به تهدیدی &laquo;تکرارشونده&raquo; تبدیل شود، طرف&zwnj;های مقابل دیگر صرفاً با آن سازگار نمی&zwnj;شوند، بلکه برای کاهش اثرگذاری آن برنامه&zwnj;ریزی می&zwnj;کنند. در این نقطه، مزیتی که قرار بود قدرت تولید کند، ممکن است به محرکی برای شکل&zwnj;گیری مسیرهای جایگزین تبدیل شود.
&nbsp;
&laquo;سندروم روسیه&raquo; نمونه&zwnj;ای روشن از این وضعیت است. پیش از جنگ اوکراین، بخش بزرگی &ndash; حدود ۴۰ درصد - &nbsp;از انرژی اروپا از روسیه تأمین می&zwnj;شد و کرملین این وابستگی را یکی از مهم&zwnj;ترین ابزارهای نفوذ خود می&zwnj;دانست. در محاسبات مسکو، اروپا آن&zwnj;قدر به نفت و گاز روسیه وابسته بود که در شرایط بحرانی، ناچار می&zwnj;شد میان&zwnj;فشار اقتصادی و اختلافات سیاسی، گزینه سازش را انتخاب کند.
&nbsp;
اما این محاسبه بر پایه نوعی &laquo;توهم مصونیت ژئوپلیتیکی&raquo; شکل&zwnj;گرفته بود؛ این تصور که یک مزیت اقتصادی و راهبردی می&zwnj;تواند برای همیشه بدون رقیب باقی بماند. تزارها تصور می&zwnj;کردند جایگاهشان در بازار انرژی اروپا قابل&zwnj;جایگزینی نیست، اما جنگ نشان داد هیچ وابستگی&zwnj;ای دائمی نیست و بازیگران بزرگ، زمانی که هزینه یک وابستگی افزایش پیدا کند، منابع خود را برای حذف آن بسیج می&zwnj;کنند.
&nbsp;
پس از آغاز جنگ، اروپا باوجود تحمل هزینه&zwnj;های سنگین، مسیر دیگری را انتخاب کرد. افزایش واردات گاز طبیعی مایع، توسعه پایانه&zwnj;های انرژی، قراردادهای جدید با تأمین&zwnj;کنندگان مختلف، افزایش سرمایه&zwnj;گذاری در انرژی&zwnj;های تجدیدپذیر و تغییر سیاست&zwnj;های امنیت انرژی، بخشی از تلاش اروپا برای کاهش وابستگی به روسیه بود. بروکسل مسیر متضادی را در پیش گرفت و به&zwnj;جای آنکه مغلوب مسکو شود، با تحریم&zwnj;های شدید و محدودکردن مبادلات انرژی با این کشور، روسیه را در یک مخمصه بزرک و باتلاقی عمیق قرار داد.
&nbsp;
مسئله اصلی برای اروپا تنها عبور از یک بحران کوتاه&zwnj;مدت نبود، بلکه جلوگیری از تکرار آن در آینده بود و در همین نگاه، روس&zwnj;ها باید تنبیه می&zwnj;شدند. همین نگاه باعث شد وابستگی انرژی از یک موضوع اقتصادی به یک مسئله امنیت ملی تبدیل شود.
&nbsp;
پیامد این تغییر برای روسیه به&zwnj;تدریج آشکار شد. مسکو بخش اصلی از بازار سنتی خود را از دست داد، صادرات انرژی روسیه به مسیرهای محدودتری منتقل شد، تخفیف&zwnj;های بی&zwnj;سابقه&zwnj;ای برای فروش نفت و گاز ارائه کرد و یکی از مهم&zwnj;ترین منابع قدرت اقتصادی خود را با فشارهای ویران&zwnj;کننده&zwnj;ای &nbsp;مواجه دید.
&nbsp;
این همان چیزی است که می&zwnj;توان آن را &laquo;تله وابستگی معکوس&raquo; نامید؛ وضعیتی که یک کشور از وابستگی دیگران به یک دارایی راهبردی برای افزایش قدرت خود استفاده می&zwnj;کند، اما همین وابستگی، انگیزه طرف مقابل را برای یافتن جایگزین افزایش می&zwnj;دهد و از طرف دیگر، با ابزار تحریم اقتصاد دشمن را سیبل می&zwnj;کند. روسیه&zwnj;ای که تا پیش از جنگ، درآمدهای سرشاری از فروش نفت، گاز و فراورده&zwnj;های نفتی داشت حالا این روزها با سهمیه&zwnj;بندی سوخت مواجه شده و بحران بزرگی را تجربه می&zwnj;کند.
&nbsp;
تنگه هرمز نیز در چنین چارچوبی قابل&zwnj;بررسی است. اهمیت این آبراه تنها به حجم عظیم نفت و گازی که از آن عبور می&zwnj;کند محدود نمی&zwnj;شود، بلکه به نقشی بازمی&zwnj;گردد که در امنیت انرژی جهان دارد. طی دهه&zwnj;های گذشته، احتمال اختلال در هرمز همواره یکی از عوامل مهم در محاسبات اقتصادی و امنیتی بازار انرژی بوده و همین احتمال، بخشی از وزن ژئوپلیتیکی ایران را شکل داده است.
&nbsp;
اما هرمز نمونه&zwnj;ای از &laquo;پارادوکس گلوگاه قدرت&raquo; است. هرچه اهمیت یک مسیر راهبردی بیشتر شود و نقش آن به&zwnj;عنوان ابزار فشار پررنگ&zwnj;تر شود، تلاش برای کاهش وابستگی به آن نیز افزایش می&zwnj;یابد. ارزش یک گلوگاه بیش از آنکه در استفاده مداوم از آن باشد، در اعتبار احتمالی آن نهفته است. اگر این احتمال به یک اقدام عملی و تکرارشونده تبدیل شود، دیگر بازیگران به&zwnj;جای پذیرش ریسک، به دنبال کاهش آن خواهند رفت.
&nbsp;
تجربه روسیه نشان داد واکنش جهان به یک تهدید راهبردی، معمولاً ساختن سازوکارهای &laquo;مقابله&zwnj;ای&raquo; است. این واکنش نه با بیانیه&zwnj;های سیاسی، بلکه با سرمایه&zwnj;گذاری در زیرساخت&zwnj;ها شکل می&zwnj;گیرد؛ از خطوط لوله جدید و بنادر جایگزین گرفته تا افزایش ذخایر راهبردی و تغییر مسیرهای تجارت انرژی.
&nbsp;
در سال&zwnj;های اخیر، برخی کشورهای منطقه نیز تلاش کرده&zwnj;اند با توسعه مسیرهای صادراتی خارج از تنگه هرمز، بخشی از ریسک خود را کاهش دهند. هم&zwnj;زمان، کشورهای مصرف&zwnj;کننده انرژی با افزایش ذخایر، تنوع&zwnj;بخشی به منابع تأمین و توسعه فناوری&zwnj;های جدید، به دنبال کاهش آسیب&zwnj;پذیری خود در برابر گلوگاه&zwnj;های حساس هستند.
&nbsp;
موضوع فقط ایجاد چند مسیر جایگزین نیست، بلکه تغییر تدریجی &laquo;معماری امنیت انرژی&raquo; جهان است. هر بحرانی که وابستگی به یک نقطه خاص را پرهزینه&zwnj;تر کند، سرعت حرکت به سمت گزینه&zwnj;های جایگزین را افزایش می&zwnj;دهد. به همین دلیل، قدرت ژئوپلیتیکی فقط به داشتن یک ابزار محدود نمی&zwnj;شود، بلکه به توانایی &laquo;حفظ ارزش&raquo; آن ابزار نیز وابسته است. مزیتی که بیش از اندازه به نمایش گذاشته شود، ممکن است دیگران را برای بی&zwnj;اثر کردن آن متحد کند.
&nbsp;
درس روسیه این بود که هیچ دارایی راهبردی برای همیشه مصون باقی نمی&zwnj;ماند. کشوری که یک اهرم قدرت را دائمی تصور کند، ممکن است ناخواسته همان فرآیندی را آغاز کند که ارزش آن اهرم را کاهش می&zwnj;دهد.
مخلص کلام آنکه گاهی بزرگ&zwnj;ترین &laquo;نمایش قدرت&raquo;، آغاز &laquo;فرسایش قدرت&raquo; است.]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Sun, 12 Jul 2026 09:01:43 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/note/48845/هرمز-ایران-گرفتار-سندروم-روسیه</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048845-b.jpg" length="71069" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>سقوط برند مدیران نفت</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/note/48799/سقوط-برند-مدیران-نفت</link>
            <description><![CDATA[وحید حاجی پور | سال&zwnj;ها یکی از مهم&zwnj;ترین سرمایه&zwnj;های صنعت نفت ایران، نه فقط منابع زیرزمینی و تأسیسات عظیم، بلکه مدیرانی بودند که نامشان با تخصص، تجربه و اعتبار حرفه&zwnj;ای شناخته می&zwnj;شد. مدیرانی که برند شخصی خود را نه با تبلیغات، بلکه با سال&zwnj;ها فعالیت تخصصی، تصمیم&zwnj;های مهم و حضور در موقعیت&zwnj;های دشوار ساخته بودند.

امروز اما این پرسش مطرح است که چرا برند مدیران نفت که زمانی بخشی از سرمایه اجتماعی این صنعت محسوب می&zwnj;شد، دیگر مانند گذشته قدرت و اثرگذاری ندارد؟
&nbsp;
برند مدیران نفت چگونه ساخته می&zwnj;شد؟

در گذشته، یک مدیر نفتی پیش از رسیدن به جایگاه&zwnj;های بالای مدیریتی، مسیر طولانی حرفه&zwnj;ای را طی می&zwnj;کرد. تجربه در بخش&zwnj;های فنی، حضور در مناطق عملیاتی، کار در پالایشگاه&zwnj;ها و شناخت مشکلات واقعی صنعت، پایه&zwnj;ای بود که اعتبار مدیریتی بر آن شکل می&zwnj;گرفت.

مدیران می&zwnj;دانستند یک حکم مدیریتی موقتی است، اما نامی که در صنعت از خود باقی می&zwnj;گذارند، ممکن است تا سال&zwnj;ها همراهشان باشد. به همین دلیل، رفتار حرفه&zwnj;ای و نحوه تصمیم&zwnj;گیری برای آنها اهمیت زیادی داشت.

آنها مراقب بودند چه روابطی ایجاد می&zwnj;کنند، چگونه با پیمانکاران تعامل دارند و چه تصمیم&zwnj;هایی ممکن است بر برداشت دیگران از استقلال و سلامت عملکردشان اثر بگذارد. اعتبار شخصی برای آنها بخشی از اعتبار سازمانی بود که مدیریت می&zwnj;کردند.
&nbsp;
تغییر مفهوم برند مدیریتی در صنعت نفت

در سال&zwnj;های اخیر، مفهوم برند مدیریتی در صنعت نفت تغییر کرده است. در برخی موارد، دیده شدن بیشتر از ساخته شدن اعتبار اهمیت پیدا کرده است.

حضور رسانه&zwnj;ای، انتشار گسترده اخبار فعالیت&zwnj;ها و ارائه تصویر مثبت از عملکرد، به بخشی از مدیریت امروز تبدیل شده است. این ابزارها زمانی مفید هستند که در کنار عملکرد واقعی قرار بگیرند، اما زمانی که جای کارنامه را بگیرند، فاصله میان تصویر و واقعیت افزایش پیدا می&zwnj;کند.

برند واقعی یک مدیر از نتیجه تصمیم&zwnj;ها، کیفیت عملکرد و اعتمادی که در طول زمان ایجاد می&zwnj;کند شکل می&zwnj;گیرد، نه از میزان حضور در فضای رسانه&zwnj;ای.
&nbsp;
چرا مسیر ساخت مدیران نفتی تغییر کرد؟

یکی از دلایل تغییر برند مدیران نفت، تغییر در مسیر مدیرسازی است. صنعت نفت در گذشته مدیران خود را عمدتاً از دل تجربه عملیاتی پرورش می&zwnj;داد.

فردی که سال&zwnj;ها در بخش&zwnj;های تخصصی و فنی فعالیت کرده بود، با رسیدن به جایگاه مدیریتی شناخت دقیق&zwnj;تری از پیچیدگی&zwnj;های صنعت داشت. این مسیر طولانی علاوه بر دانش، یک سرمایه مهم ایجاد می&zwnj;کرد؛ اعتماد.

اما کوتاه شدن مسیر رشد مدیریتی و کاهش نقش تجربه عملیاتی در برخی انتخاب&zwnj;ها، باعث شده فاصله میان جایگاه مدیریتی و سابقه حرفه&zwnj;ای افراد بیشتر شود.
&nbsp;
هزینه کاهش اعتبار مدیران نفتی

برند مدیران نفت فقط یک مسئله شخصی نیست. در صنعتی مانند نفت، اعتبار مدیران بخشی از اعتماد عمومی به سازمان محسوب می&zwnj;شود.

وقتی مدیران یک مجموعه از اعتبار حرفه&zwnj;ای برخوردار باشند، تصمیم&zwnj;های آنها با اطمینان بیشتری پذیرفته می&zwnj;شود. اما زمانی که این سرمایه تضعیف شود، حتی اقدامات درست نیز ممکن است با تردید بیشتری مواجه شوند.

کاهش اعتبار مدیریتی همچنین بر بدنه سازمان اثر می&zwnj;گذارد. کارکنانی که احساس کنند مسیر رشد حرفه&zwnj;ای کمتر به تخصص و تجربه وابسته است، انگیزه کمتری برای توسعه مهارت&zwnj;های خود خواهند داشت.
&nbsp;
بازگشت به برند واقعی مدیران صنعت نفت

صنعت نفت برای عبور از چالش&zwnj;های آینده، بیش از هر زمان دیگری به مدیرانی نیاز دارد که برند خود را بر پایه دانش، تجربه و کارنامه بسازند.

برند مدیریتی با تبلیغات ساخته نمی&zwnj;شود و با تغییر جایگاه سازمانی از بین نمی&zwnj;رود. این سرمایه حاصل سال&zwnj;ها تصمیم&zwnj;گیری، پاسخگویی و حفظ اصول حرفه&zwnj;ای است. نسلی از مدیران نفتی، بیش از آنکه نگران دیده شدن باشند، نگران ماندن نام خود در تاریخ این صنعت بودند. بازگشت به همین نگاه می&zwnj;تواند یکی از مسیرهای احیای سرمایه انسانی صنعت نفت باشد.

زیرا تجهیزات، منابع مالی و پروژه&zwnj;ها قابل جایگزینی هستند، اما از بین رفتن اعتماد به مدیران، هزینه&zwnj;ای است که بازسازی آن سال&zwnj;ها زمان خواهد برد.]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Mon, 13 Jul 2026 03:05:51 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/note/48799/سقوط-برند-مدیران-نفت</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048799-b.jpg" length="97193" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>جنگ ایران، سود نجومی برای غول‌های نفتی آمریکا</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/report/48853/جنگ-ایران-سود-نجومی-غول-های-نفتی-آمریکا</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت، جنگ ایران و اختلال در عرضه نفت خاورمیانه، شرایطی کم&zwnj;سابقه برای صنعت انرژی آمریکا ایجاد کرده است. افزایش ریسک ژئوپلیتیکی، رشد قیمت نفت و محدود شدن عبور نفتکش&zwnj;ها از تنگه هرمز، تقاضا برای نفت خام آمریکا را افزایش داد و سود شرکت&zwnj;های بزرگ نفتی را به شکل محسوسی بالا برد.

در همین حال، دونالد ترامپ بار دیگر شرکت&zwnj;های نفتی را برای افزایش تولید تحت فشار قرار داده و از آنها خواسته است با افزایش عرضه، قیمت بنزین را کاهش دهند. او حتی تهدید کرده در صورت ادامه رشد قیمت سوخت، عملکرد این شرکت&zwnj;ها را از منظر گران&zwnj;فروشی بررسی خواهد کرد.

با این حال، غول&zwnj;های نفتی آمریکا نگاه متفاوتی به شرایط بازار دارند. آنها معتقدند افزایش قیمت نفت و سودهای فعلی ناشی از شرایط موقتی جنگ است و سرمایه&zwnj;گذاری میلیارد دلاری برای توسعه میدان&zwnj;های جدید، ریسک بالایی دارد.

جو آدامسکی، مدیرعامل شرکت مشاوره زنجیره تامین پروکیورابیلیتی، می&zwnj;گوید صنعت نفت آمریکا در موقعیت بسیار مطلوبی قرار گرفته است، اما مدیران شرکت&zwnj;ها این وضعیت را یک فرصت کوتاه&zwnj;مدت می&zwnj;دانند و حاضر نیستند بر اساس آن برنامه&zwnj;های بلندمدت خود را تغییر دهند.
&nbsp;
جهش سود اگزون، شورون و شل

اگزون موبیل در گزارش اولیه عملکرد سه ماهه دوم سال اعلام کرده است که سود این شرکت ممکن است تا ۵ میلیارد دلار افزایش یابد و سود تعدیل شده آن به حدود ۱۵.۷ میلیارد دلار برسد. این رقم نزدیک به سه برابر سود فصل قبل خواهد بود.

پیش&zwnj;بینی&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد شورون و شل نیز در گزارش&zwnj;های مالی خود عملکردی بسیار فراتر از انتظار ثبت خواهند کرد. سود سه ماهه نخست این دو شرکت نیز به ترتیب ۴۵ و ۳۷ درصد بالاتر از برآورد تحلیلگران بود.

جف کریمل، بنیانگذار شرکت کریمل استراتژی گروپ، معتقد است صنعت نفت آمریکا در مجموع از تنش&zwnj;های پایان سه ماهه دوم، چند ده میلیارد دلار سود اضافی به دست خواهد آورد.
&nbsp;
اختلال در هرمز، محرک رشد درآمد نفتی&zwnj;ها

اختلال در عبور نفتکش&zwnj;ها از تنگه هرمز که مسیر انتقال حدود یک پنجم نفت جهان محسوب می&zwnj;شود، باعث شد پالایشگاه&zwnj;های آسیایی و اروپایی برای تامین خوراک خود به سمت نفت آمریکا حرکت کنند.

در اوج بحران، خریداران حاضر بودند برای هر بشکه نفت آمریکا بین ۳۰ تا ۴۰ دلار بیشتر از قیمت&zwnj;های معمول پرداخت کنند. همین موضوع حاشیه سود تولیدکنندگان آمریکایی را به شکل قابل توجهی افزایش داد.

با فروکش کردن بخشی از تنش&zwnj;ها، قیمت نفت کاهش یافت، اما بازار همچنان نسبت به هرگونه تحول امنیتی در خلیج فارس حساس باقی مانده است.
&nbsp;
چرا شرکت&zwnj;های نفتی تولید را افزایش نمی&zwnj;دهند؟

با وجود درآمدهای کم&zwnj;سابقه، شرکت&zwnj;های نفتی آمریکا تمایلی به توسعه سریع حفاری&zwnj;ها ندارند. مدیران این شرکت&zwnj;ها معتقدند با پایان تنش&zwnj;ها، بازار دوباره با مازاد عرضه روبه&zwnj;رو خواهد شد و سرمایه&zwnj;گذاری&zwnj;های سنگین امروز ممکن است در آینده بازدهی لازم را نداشته باشد.

سناریوی دیگری که صنعت نفت از آن نگران است، افزایش گسترده تولید عربستان سعودی و تشدید رقابت در بازار جهانی است؛ وضعیتی که حتی می&zwnj;تواند قیمت نفت را تا حدود ۴۰ دلار در هر بشکه کاهش دهد.

به همین دلیل، شرکت&zwnj;ها ترجیح می&zwnj;دهند منابع مالی خود را صرف بازخرید سهام، کاهش بدهی و افزایش بازدهی عملیاتی کنند، نه توسعه میدان&zwnj;های جدید.
&nbsp;
رکورد تولید نفت آمریکا با دکل&zwnj;های کمتر

بر اساس آمار اداره اطلاعات انرژی آمریکا، تولید نفت این کشور در سال ۲۰۲۵ به رکورد ۱۳.۶ میلیون بشکه در روز رسیده است. این در حالی است که تعداد دکل&zwnj;های فعال و چاه&zwnj;های جدید نسبت به سال قبل کاهش یافته است.

این آمار نشان می&zwnj;دهد رشد تولید بیش از آنکه حاصل حفاری&zwnj;های جدید باشد، نتیجه افزایش بهره&zwnj;وری، فناوری&zwnj;های نوین و تجهیزات پیشرفته در صنعت شیل آمریکا است.

به گفته کریمل، حتی زمانی که قیمت نفت در جریان جنگ برای مدتی از مرز ۹۰ و ۱۰۰ دلار عبور کرد نیز شرکت&zwnj;های آمریکایی برنامه&zwnj;ای برای افزایش گسترده حفاری&zwnj;ها نداشتند، زیرا انتظار دارند با عادی شدن تجارت جهانی، مازاد عرضه دوباره به بازار بازگردد.
&nbsp;
نگرانی از پیامدهای سیاسی سودهای جنگی

یکی دیگر از دلایل احتیاط شرکت&zwnj;های نفتی، نگرانی از فشارهای سیاسی است. توسعه میدان&zwnj;های جدید نیازمند سرمایه&zwnj;گذاری&zwnj;های سنگین و فرآیندی چند ساله است و معمولاً با مخالفت گروه&zwnj;های محیط زیستی روبه&zwnj;رو می&zwnj;شود.

همچنین مدیران صنعت انرژی نگران هستند افزایش سودهای ناشی از جنگ، دوباره بحث مالیات بر سودهای بادآورده را در کنگره آمریکا زنده کند. به همین دلیل، بسیاری از شرکت&zwnj;ها ترجیح می&zwnj;دهند از نمایش آشکار سودهای جنگی خودداری کنند.
&nbsp;
افزایش هزینه زندگی برای آمریکایی&zwnj;ها

در حالی که شرکت&zwnj;های نفتی از بحران خاورمیانه سود می&zwnj;برند، خانوارهای آمریکایی با افزایش هزینه&zwnj;های زندگی روبه&zwnj;رو شده&zwnj;اند.

برآورد مارک زاندی، اقتصاددان آمریکایی، نشان می&zwnj;دهد رشد قیمت سوخت، مواد غذایی و سایر کالاها به طور متوسط حدود هزار دلار هزینه اضافی به هر خانوار آمریکایی تحمیل کرده است.

در آستانه انتخابات میان&zwnj;دوره&zwnj;ای، ترامپ تلاش می&zwnj;کند با کاهش قیمت بنزین فشار افکار عمومی را کاهش دهد. او حتی از راه&zwnj;اندازی جایگاه&zwnj;های سوخت با برند &laquo;فریدم فیول&raquo; خبر داده که بنزین را با قیمتی پایین&zwnj;تر از نرخ رایج بازار عرضه می&zwnj;کنند، هرچند جزئیات مالکیت و مدل اقتصادی این طرح هنوز به طور کامل مشخص نشده است.
&nbsp;
خروجی جنگ ایران به سود غول های نفتی

جنگ ایران نشان داد حتی بدون افزایش تولید نفت آمریکا، شرکت&zwnj;های بزرگ انرژی می&zwnj;توانند از شوک&zwnj;های ژئوپلیتیکی سودهای میلیارد دلاری کسب کنند. این وضعیت از یک سو درآمد صنعت نفت آمریکا را افزایش داده و از سوی دیگر فشار بر دولت ترامپ برای مهار قیمت سوخت و مدیریت پیامدهای اقتصادی جنگ را بیشتر کرده است.]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Sun, 12 Jul 2026 12:40:03 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/report/48853/جنگ-ایران-سود-نجومی-غول-های-نفتی-آمریکا</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048853-b.jpg" length="91716" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>بررسی حقوقی اختیارات ایران در آب‌های هرمز</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/news/48848/بررسی-حقوقی-اختیارات-ایران-آب-های-هرمز</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت، بر اساس ماده ۲۶ کنوانسیون حقوق دریاها مصوب ۱۹۸۲، اخذ هرگونه عوارض از کشتی&zwnj;های خارجی صرفاً به دلیل عبور از تنگه هرمز یا سایر آبراه&zwnj;های بین&zwnj;المللی ممنوع است. تنها استثنای این ماده، دریافت هزینه خدمات مشخصی است که به کشتی ارائه شده باشد.

با این حال، موضع حقوقی ایران متفاوت است. هرچند ایران کنوانسیون حقوق دریاها را امضا کرده، اما آن را به تصویب نهایی مجلس نرسانده و بنابراین خود را متعهد به رژیم حقوقی آن نمی&zwnj;داند. استدلال حقوقدانان ایرانی این است که مبنای حقوقی تعامل ایران با کشتی&zwnj;های عبوری، کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو و حقوق عرفی بین&zwnj;الملل است که رژیم عبور بی&zwnj;ضرر را به رسمیت می&zwnj;شناسد.

از این منظر، ایران مبالغ احتمالی را عوارض عبور از تنگه هرمز نمی&zwnj;داند، بلکه آنها را هزینه خدماتی تلقی می&zwnj;کند که برای تأمین امنیت دریانوردی، ایمنی ناوبری و حفاظت از محیط زیست دریایی ارائه می&zwnj;شود. با این حال، از منظر بخش قابل توجهی از حقوقدانان بین&zwnj;المللی، دریافت اجباری این مبالغ از کشتی&zwnj;هایی که خدمتی دریافت نکرده&zwnj;اند، با چالش&zwnj;های حقوقی روبه&zwnj;رو است.
&nbsp;
مرز دریایی ایران و عمان در تنگه هرمز چگونه تعیین شده است؟

در تنگه هرمز، آب&zwnj;های سرزمینی ایران و عمان با یکدیگر تداخل دارند. به همین دلیل، دو کشور در سال ۱۹۷۴ موافقت&zwnj;نامه تعیین مرز دریایی را امضا کردند که بر اساس آن، یک خط منصف تنگه هرمز را به دو بخش تقسیم می&zwnj;کند. نیمه شمالی تحت حاکمیت ایران و نیمه جنوبی در قلمرو دریایی عمان قرار دارد.

بر پایه اصل حاکمیت سرزمینی در حقوق بین&zwnj;الملل، صلاحیت&zwnj;های اجرایی، نظارتی و قضایی ایران تنها در نیمه شمالی تنگه اعمال می&zwnj;شود. حتی اگر مبنای حقوقی، کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو باشد، ماده ۱۵ این کنوانسیون نیز اختیار جلوگیری از عبور غیربی&zwnj;ضرر را صرفاً برای دولت ساحلی همان بخش از دریا به رسمیت می&zwnj;شناسد.
&nbsp;
آیا ایران در نیمه عمانی تنگه هرمز حق توقیف کشتی&zwnj;ها را دارد؟

بر همین اساس، اعمال هرگونه صلاحیت ایران در نیمه جنوبی تنگه هرمز از منظر حقوق بین&zwnj;الملل با محدودیت جدی روبه&zwnj;رو است، زیرا این بخش در قلمرو دریایی عمان قرار دارد.

از سوی دیگر، عمان کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها را تصویب کرده و در آب&zwnj;های خود رژیم عبور ترانزیت را اجرا می&zwnj;کند؛ رژیمی که حق عبور کشتی&zwnj;ها را غیرقابل تعلیق می&zwnj;داند.

در نتیجه، هرگونه اقدام نظامی، توقیف کشتی یا بازرسی اجباری توسط نیروهای ایرانی در نیمه عمانی تنگه هرمز، از دید بسیاری از حقوقدانان بین&zwnj;المللی می&zwnj;تواند نقض حاکمیت عمان و مغایر با مقررات حقوق بین&zwnj;الملل دریاها تلقی شود.
&nbsp;
حق تعقیب فوری در تنگه هرمز چه محدودیت&zwnj;هایی دارد؟

البته یک استثنای مهم نیز وجود دارد که از آن با عنوان &laquo;حق تعقیب فوری&raquo; یاد می&zwnj;شود. این حق در ماده ۱۱۱ کنوانسیون ۱۹۸۲ و همچنین حقوق عرفی بین&zwnj;الملل پیش&zwnj;بینی شده است.

اگر یک کشتی خارجی در آب&zwnj;های سرزمینی ایران مرتکب تخلف شود و سپس به سمت آب&zwnj;های عمان حرکت کند، نیروهای ایرانی می&zwnj;توانند تعقیب آن را آغاز کنند، اما این اختیار نامحدود نیست.

نخست آنکه با ورود کشتی به دریای سرزمینی عمان، اصل بر توقف تعقیب است، زیرا حاکمیت عمان بر آب&zwnj;های خود بر حق تعقیب ایران مقدم خواهد بود.

دوم آنکه ادامه تعقیب در آب&zwnj;های عمان تنها در شرایط استثنایی و در صورت وجود تهدید فوری و ناتوانی یا خودداری عمان از مداخله، در برخی دیدگاه&zwnj;های حقوقی قابل بحث است. در غیر این صورت، ادامه عملیات مستلزم هماهنگی و موافقت دولت عمان خواهد بود.
&nbsp;
چند نکته حقوقی درباره اختیارات ایران در تنگه هرمز

در شرایطی که منطقه نه در وضعیت صلح کامل قرار دارد و نه جنگ رسمی، ایران تلاش می&zwnj;کند برخی اقدامات خود را در چارچوب دفاع مشروع توجیه کند تا از پیامدهای حقوقی و اقتصادی اعلام جنگ اجتناب شود.

با وجود این، بخش قابل توجهی از تفاسیر حقوق بین&zwnj;الملل بر این باورند که صلاحیت قانونی ایران از خط منصف تعیین&zwnj;شده در توافق مرزی سال ۱۹۷۴ با عمان فراتر نمی&zwnj;رود. بر این اساس، هرگونه توقیف کشتی، ایجاد مانع برای عبور یا مداخله نظامی در نیمه جنوبی تنگه هرمز، از نگاه بسیاری از نهادهای حقوقی بین&zwnj;المللی می&zwnj;تواند نقض حاکمیت عمان و مغایر با اصول حقوق بین&zwnj;الملل دریاها تلقی شود.

یدالله کرمی پور]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Sun, 12 Jul 2026 09:22:15 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/news/48848/بررسی-حقوقی-اختیارات-ایران-آب-های-هرمز</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048848-b.jpg" length="85221" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>ذخایر نفت استراتژیک آمریکا چیست؟</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/news/48852/ذخایر-نفت-استراتژیک-آمریکا-چیست</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت، ایالات متحده در پی بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و شوک ناشی از تحریم نفتی کشورهای عربی، به این نتیجه رسید که برای مقابله با اختلال در عرضه انرژی به یک ذخیره اضطراری نیاز دارد. به همین دلیل، کنگره آمریکا در سال ۱۹۷۵ قانون ایجاد ذخایر نفت استراتژیک را تصویب کرد تا دولت بتواند در شرایط بحرانی از این نفت استفاده کند.
&nbsp;
نفت در کجا نگهداری می&zwnj;شود؟

ذخایر نفت استراتژیک آمریکا در چهار پایگاه زیرزمینی واقع در ایالت&zwnj;های تگزاس و لوئیزیانا ذخیره شده است. نفت خام در حفره&zwnj;های عظیم ایجادشده داخل معادن نمکی و در عمق زیاد زمین نگهداری می&zwnj;شود. این روش به دلیل هزینه پایین، امنیت بالا و شرایط مناسب برای نگهداری طولانی&zwnj;مدت نفت انتخاب شده است.
&nbsp;
ظرفیت بزرگ&zwnj;ترین انبار نفت اضطراری جهان

ظرفیت کنونی ذخایر نفت استراتژیک آمریکا به ۶۴۴.۸ میلیون بشکه نفت خام می&zwnj;رسد که آن را به بزرگ&zwnj;ترین انبار اضطراری نفت جهان تبدیل کرده است.



در میان چهار پایگاه ذخیره&zwnj;سازی، پایگاه برایان موند در ایالت تگزاس با ظرفیت ۲۵۴ میلیون بشکه، بزرگ&zwnj;ترین مرکز نگهداری نفت استراتژیک آمریکا به شمار می&zwnj;رود.
&nbsp;
این ذخایر چند روز مصرف آمریکا را تامین می&zwnj;کند؟

اگر مصرف روزانه نفت آمریکا را حدود ۲۰.۵ میلیون بشکه در نظر بگیریم، ذخایر استراتژیک این کشور می&zwnj;تواند نیاز آمریکا را برای حدود ۳۱ روز تامین کند. البته در عمل، این ذخایر برای جایگزینی کامل مصرف داخلی طراحی نشده&zwnj;اند و هدف اصلی آنها مدیریت بحران&zwnj;های عرضه و آرام&zwnj;سازی بازار نفت است.
&nbsp;
چه زمانی از ذخایر استراتژیک برداشت می&zwnj;شود؟

برداشت از ذخایر نفت استراتژیک تنها با دستور رئیس&zwnj;جمهور آمریکا امکان&zwnj;پذیر است. پس از صدور مجوز، نفت از طریق خطوط لوله و پایانه&zwnj;های صادراتی به پالایشگاه&zwnj;ها یا بازار عرضه می&zwnj;شود. این فرآیند معمولاً حدود دو هفته زمان نیاز دارد تا نخستین محموله&zwnj;ها وارد بازار شوند.

ذخایر نفت استراتژیک آمریکا یکی از مهم&zwnj;ترین ابزارهای امنیت انرژی واشنگتن محسوب می&zwnj;شود. این ذخایر در زمان وقوع جنگ، تحریم، بلایای طبیعی، حملات به زیرساخت&zwnj;های انرژی یا اختلال در بازار جهانی نفت، می&zwnj;تواند از جهش قیمت&zwnj;ها جلوگیری کرده و بخشی از کمبود عرضه را جبران کند. به همین دلیل، تصمیم درباره برداشت یا افزایش این ذخایر، همواره یکی از عوامل اثرگذار بر بازار جهانی نفت به شمار می&zwnj;رود.

&nbsp;]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Sun, 12 Jul 2026 23:13:45 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/news/48852/ذخایر-نفت-استراتژیک-آمریکا-چیست</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048852-b.jpg" length="110213" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>خروج بی‌پی از دریای شمال کلید خورد</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/report/48859/خروج-بی-پی-دریای-شمال-کلید-خورد</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت،&nbsp;بی&zwnj;پی در حال بررسی یکی از بزرگ&zwnj;ترین تغییرات راهبردی خود در سال&zwnj;های اخیر است؛ تصمیمی که می&zwnj;تواند به کاهش یا پایان حضور این شرکت در دریای شمال منجر شود. این اقدام بخشی از برنامه گسترده مدیرعامل جدید برای بازآرایی سبد دارایی&zwnj;ها، کاهش بدهی و افزایش بازده سرمایه&zwnj;گذاری است.

بر اساس گزارش اویل پرایس، مگ اونیل که از ماه آوریل سکان هدایت بی&zwnj;پی را در دست گرفته، در صدمین روز فعالیت خود اعلام کرد این شرکت مسیر تازه&zwnj;ای را برای افزایش سودآوری آغاز کرده است. به گفته او، ساده&zwnj;سازی ساختار سازمانی، کاهش هزینه&zwnj;ها، انضباط سختگیرانه در سرمایه&zwnj;گذاری و تقویت ترازنامه، مهم&zwnj;ترین اولویت&zwnj;های مدیریت جدید محسوب می&zwnj;شوند.

اونیل تأکید کرد بی&zwnj;پی از این پس به جای اجرای پروژه&zwnj;های متعدد، سرمایه خود را روی &laquo;پروژه&zwnj;های کمتر اما باکیفیت&zwnj;تر&raquo; متمرکز خواهد کرد تا بازده اقتصادی سرمایه&zwnj;گذاری&zwnj;ها افزایش یابد.
&nbsp;
بی&zwnj;پی چرا از دریای شمال فاصله می&zwnj;گیرد؟

بی&zwnj;پی پیش&zwnj;تر ساختار خود را از سه بخش به دو بخش &laquo;بالادست&raquo; و &laquo;پایین&zwnj;دست&raquo; تغییر داده و اکنون نیز در حال بازنگری گسترده در دارایی&zwnj;های جهانی خود است. بررسی خروج از دریای شمال نیز در همین چارچوب انجام می&zwnj;شود.

این موضوع نخستین بار در ماه مه مطرح شد. گزارش&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد بی&zwnj;پی در حال ارزیابی فروش بخشی یا تمام دارایی&zwnj;های بالادستی خود در بریتانیا است. ارزش این دارایی&zwnj;ها حدود ۲ میلیارد پوند برآورد می&zwnj;شود، هرچند شرکت هنوز تصمیم نهایی برای فروش نگرفته است.

یکی از مهم&zwnj;ترین دلایل این بازنگری، افزایش مالیات بر تولیدکنندگان نفت و گاز در بریتانیا و کاهش بازده اقتصادی میدان&zwnj;های قدیمی دریای شمال است. این عوامل موجب شده سرمایه&zwnj;گذاری در این منطقه نسبت به گذشته جذابیت کمتری داشته باشد.
&nbsp;
سرمایه&zwnj;گذاری در برزیل، نامیبیا و خلیج مکزیک

بی&zwnj;پی قصد دارد منابع مالی حاصل از فروش دارایی&zwnj;ها را به پروژه&zwnj;های بزرگ&zwnj;تر و سودآورتر در برزیل، نامیبیا، آنگولا، مصر و خلیج مکزیک منتقل کند؛ مناطقی که از نظر ظرفیت تولید و نرخ بازده، آینده روشن&zwnj;تری برای این شرکت ترسیم می&zwnj;کنند.

همزمان، این غول نفتی برنامه فروش ۲۰ میلیارد دلار دارایی تا سال ۲۰۲۷ را دنبال می&zwnj;کند تا ضمن کاهش بدهی، منابع مالی لازم برای توسعه پروژه&zwnj;های اولویت&zwnj;دار را تأمین کند.

در همین راستا، بی&zwnj;پی هفته گذشته نیز سهم خود در پروژه نفتی بی دو نورد کانادا را به شرکت اکوینور واگذار کرد؛ اقدامی که نشان می&zwnj;دهد راهبرد تازه این شرکت از مرحله برنامه&zwnj;ریزی وارد فاز اجرا شده است.]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Sun, 12 Jul 2026 16:12:26 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/report/48859/خروج-بی-پی-دریای-شمال-کلید-خورد</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048859-b.jpg" length="98187" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>مهم ترین گلوگاه های انتقال نفت جهان</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/report/48851/مهم-ترین-گلوگاه-های-انتقال-نفت-جهان</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت،&nbsp;تجارت جهانی نفت به شبکه ای از تنگه ها، کانال ها و آبراه های محدود وابسته است که نقش شاهراه های انتقال انرژی را بر عهده دارند. اگرچه این مسیرها از نظر جغرافیایی باریک هستند، اما بخش عمده نفت خام جهان از آنها عبور می کند و به همین دلیل در کانون معادلات ژئوپلیتیکی و امنیت انرژی جهان قرار گرفته اند.

بررسی آمارها نشان می دهد روزانه حدود ۷۸ میلیون بشکه نفت از هشت گلوگاه اصلی جهان عبور می کند. این رقم معادل بیش از ۹۰ درصد کل تجارت دریایی نفت جهان است و نشان می دهد هرگونه اختلال در یکی از این مسیرها می تواند پیامدهایی فراتر از یک منطقه جغرافیایی داشته باشد.
&nbsp;
مالاکا و هرمز، دو شاهراه اصلی انتقال نفت جهان

در صدر این فهرست، تنگه مالاکا قرار دارد که با عبور روزانه ۲۳.۲ میلیون بشکه نفت، بزرگ ترین گلوگاه نفتی جهان به شمار می رود. این تنگه به تنهایی ۲۹.۱ درصد تجارت دریایی نفت را در اختیار دارد و مهم ترین مسیر تامین انرژی اقتصادهای بزرگ آسیایی مانند چین، ژاپن و کره جنوبی محسوب می شود.



پس از آن، تنگه هرمز با انتقال روزانه ۲۰.۹ میلیون بشکه نفت در جایگاه دوم قرار گرفته است. این آبراه راهبردی ۲۶.۲ درصد تجارت دریایی نفت جهان را پوشش می دهد و مسیر اصلی صادرات نفت کشورهای حاشیه خلیج فارس به بازارهای جهانی است.
&nbsp;
مسیرهای جایگزین در زمان بحران

دماغه امیدنیک با انتقال روزانه ۹.۱ میلیون بشکه نفت و سهم ۱۱.۴ درصدی، سومین گلوگاه مهم جهان محسوب می شود. اهمیت این مسیر زمانی افزایش می یابد که عبور نفتکش ها از کانال سوئز یا دریای سرخ با محدودیت یا ناامنی روبه رو شود و کشتی ها ناچار به انتخاب مسیر طولانی تر در جنوب قاره آفریقا باشند.

تنگه دانمارک و کانال سوئز هر کدام با انتقال روزانه ۴.۹ میلیون بشکه نفت، سهمی ۶.۱ درصدی از تجارت دریایی نفت جهان دارند و همچنان از مسیرهای کلیدی انتقال انرژی به شمار می روند.

در ادامه، باب المندب با عبور روزانه ۴.۲ میلیون بشکه نفت و سهم ۵.۳ درصدی، حلقه اتصال دریای سرخ به خلیج عدن و اقیانوس هند است و نقش مهمی در انتقال نفت میان آسیا و اروپا ایفا می کند.

تنگه های ترکیه نیز روزانه ۳.۷ میلیون بشکه نفت را جابه جا می کنند که معادل ۴.۶ درصد تجارت دریایی نفت جهان است. کانال پاناما نیز با انتقال روزانه ۲.۳ میلیون بشکه نفت، سهمی ۲.۹ درصدی از این تجارت را در اختیار دارد.
&nbsp;
چرا امنیت گلوگاه های نفتی اهمیت دارد؟

تمرکز بیش از ۹۰ درصد تجارت دریایی نفت در تنها هشت گلوگاه راهبردی، این مسیرها را به یکی از مهم ترین نقاط حساس اقتصاد جهانی تبدیل کرده است. هرگونه تنش نظامی، حمله به زیرساخت های دریایی، انسداد تنگه ها یا افزایش ناامنی در این آبراه ها می تواند عرضه نفت را مختل کند، هزینه حمل و نقل و بیمه نفتکش ها را افزایش دهد و در نهایت به رشد قیمت جهانی انرژی منجر شود.

به همین دلیل، امنیت گلوگاه های نفتی تنها دغدغه کشورهای تولیدکننده نیست، بلکه برای مصرف کنندگان بزرگ انرژی، شرکت های کشتیرانی، پالایشگاه ها و بازارهای مالی نیز اهمیت راهبردی دارد.]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Mon, 13 Jul 2026 03:12:36 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/report/48851/مهم-ترین-گلوگاه-های-انتقال-نفت-جهان</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048851-b.jpg" length="56759" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>حمله پهپادی به انبار نفت در منطقه کیف</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/news/48857/حمله-پهپادی-انبار-نفت-منطقه-کیف</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت،&nbsp;براساس گزارش های منتشرشده، روسیه در حمله ای شبانه از پهپادهای انتحاری گران برای هدف قرار دادن یک انبار نفت متعلق به شرکت BRSM-Nafta LLC استفاده کرد. این تأسیسات در شهر پریاسلاو در منطقه کیف قرار دارد و یکی از مراکز ذخیره و توزیع فرآورده های نفتی در مرکز اوکراین به شمار می رود.

تاکنون مقام های اوکراینی جزئیاتی از میزان خسارت، تلفات احتمالی یا حجم سوخت آسیب دیده منتشر نکرده اند.]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Sun, 12 Jul 2026 15:57:27 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/news/48857/حمله-پهپادی-انبار-نفت-منطقه-کیف</guid>
        </item>
        <item>
            <title>ادعای مخالفان توافق پوچ شد</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/news/48866/ادعای-مخالفان-توافق-پوچ</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت، بررسی روند ذخایر راهبردی نفت آمریکا نشان می&zwnj;دهد موجودی این ذخایر در ابتدای دوره مورد بررسی ۴۱۵ میلیون و ۴۴۱ هزار بشکه بوده است. این رقم در ادامه با شیبی مستمر کاهش یافته و به&zwnj;ترتیب به ۴۱۳ میلیون و ۳۲۵ هزار بشکه، ۴۰۹ میلیون و ۱۸۱ هزار بشکه، ۴۰۵ میلیون و ۴۵ هزار بشکه، ۳۹۷ میلیون و ۹۲۴ هزار بشکه، ۳۹۲ میلیون و ۷۰۰ هزار بشکه، ۳۸۴ میلیون و ۹۵ هزار بشکه، ۳۷۴ میلیون و ۱۷۵ هزار بشکه، ۳۶۵ میلیون و ۱۱۲ هزار بشکه، ۳۵۷ میلیون و ۱۱۹ هزار بشکه، ۳۴۹ میلیون و ۱۹۲ هزار بشکه و ۳۴۰ میلیون و ۲۵۱ هزار بشکه رسیده است.

در زمان امضای تفاهم&zwnj;نامه نیز حجم ذخایر راهبردی نفت آمریکا ۳۳۱ میلیون و ۱۹۱ هزار بشکه ثبت شده بود؛ رقمی که در ادامه ابتدا به ۳۲۵ میلیون و ۶۵۵ هزار بشکه و سپس در آخرین آمار منتشرشده در ۱۲ تیر به ۳۱۹ میلیون و ۴۸۹ هزار بشکه کاهش یافت.
&nbsp;
آیا آمریکا در حال پر کردن ذخایر نفت خود بود؟

مبنای استدلال مخالفان توافق این است که آمریکا در هفته&zwnj;های پس از تفاهم&zwnj;نامه فرصت یافته تا ذخایر راهبردی خود را افزایش دهد و از این طریق برای هرگونه اقدام نظامی احتمالی آماده شود. اما اعداد رسمی چنین روایتی را تأیید نمی&zwnj;کنند.

مقایسه موجودی ذخایر در زمان امضای تفاهم&zwnj;نامه با آخرین آمار نشان می&zwnj;دهد حجم ذخایر راهبردی آمریکا طی این مدت ۱۱ میلیون و ۷۰۲ هزار بشکه کاهش یافته است. اگر فرضیه بازسازی سریع ذخایر صحیح بود، انتظار می&zwnj;رفت آمارها روندی افزایشی را نشان دهند، در حالی که تمام داده&zwnj;های منتشرشده حکایت از ادامه کاهش ذخایر دارند.
&nbsp;
داده&zwnj;ها چه نتیجه&zwnj;ای را نشان می&zwnj;دهند؟

آمارهای رسمی اداره اطلاعات انرژی آمریکا به&zwnj;تنهایی درباره دلایل برداشت از ذخایر یا &nbsp;اظهار نظر نمی&zwnj;کنند، اما برای راستی&zwnj;آزمایی این ادعا کفایت دارند. واقعیت این است که پس از امضای تفاهم&zwnj;نامه، نه&zwnj;تنها نشانه&zwnj;ای از افزایش ذخایر راهبردی نفت آمریکا دیده نمی&zwnj;شود، بلکه موجودی این ذخایر نزدیک به ۱۲ میلیون بشکه کمتر شده است.

بنابراین، ادعای اینکه توافق ایران و آمریکا فرصتی برای پر کردن ذخایر راهبردی نفت آمریکا و آماده&zwnj;سازی این کشور برای حمله احتمالی به ایران فراهم کرده، دست&zwnj;کم بر اساس آمارهای رسمی منتشرشده، از پشتوانه آماری برخوردار نیست. داده&zwnj;های موجود روایت دیگری را بازگو می&zwnj;کنند؛ روایتی که از ادامه کاهش ذخایر راهبردی نفت آمریکا حکایت دارد، نه از بازسازی و افزایش آنها]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Mon, 13 Jul 2026 02:39:15 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/news/48866/ادعای-مخالفان-توافق-پوچ</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048866-b.jpg" length="88165" type="image/jpeg"/>
        </item>
        <item>
            <title>اوکراین جنگ را به پستوی پوتین کشاند</title>
            <link>https://www.mizenaft.ir/report/48854/اوکراین-جنگ-پستوی-پوتین-کشاند</link>
            <description><![CDATA[به گزارش میز نفت، حملات ماه های اخیر، ظرفیت پالایشی روسیه را به طور مستقیم هدف گرفته و دولت این کشور را ناچار کرده میان حفظ صادرات و تامین بازار داخلی، گزینه دوم را انتخاب کند. نتیجه این تغییر، محدودیت صادرات، کاهش تولید و فشار بر شبکه توزیع سوخت بوده است.
&nbsp;
پالایشگاه ها در تیررس حملات

دامنه عملیات اوکراین به تاسیسات راهبردی روسیه گسترش یافته است. پالایشگاه اومسک، بزرگ ترین پالایشگاه نفت این کشور، در فاصله حدود دو هزار و ۷۰۰ کیلومتری از خطوط نبرد هدف قرار گرفت و فعالیت آن برای مدتی متوقف شد. اندکی بعد نیز پالایشگاه ساراتوف برای سومین بار از ابتدای سال جاری مورد حمله قرار گرفت.

گسترش برد حملات نشان می دهد حفاظت از صدها تاسیسات نفتی و پالایشی در سراسر روسیه به چالشی فزاینده برای کرملین تبدیل شده است.

فیلیپ بریدلاو، فرمانده پیشین نیروهای ناتو در اروپا، می گوید برخی برآوردها از کاهش نزدیک به یک سوم تولید سوخت روسیه حکایت دارد؛ افتی که علاوه بر اقتصاد، توان لجستیکی ارتش این کشور را نیز تحت فشار قرار می دهد.
&nbsp;
افت تولید، آغاز واردات

اختلال در پالایشگاه ها به سرعت در آمار تولید نمایان شد. رویترز گزارش داده تولید بنزین روسیه نسبت به مدت مشابه سال گذشته حدود ۲۵ درصد کاهش یافته است.

همزمان مسکو برای خرید حدود ۵۰ هزار تن بنزین با قزاقستان وارد مذاکره شده است. این نخستین بار در سال های اخیر است که روسیه برای جبران کمبود داخلی به واردات سوخت روی می آورد؛ اتفاقی که با جایگاه سنتی این کشور به عنوان یکی از بزرگ ترین صادرکنندگان فرآورده های نفتی جهان در تضاد است.
&nbsp;
صادرات دیزل قربانی بازار داخلی

فشار بر بازار داخلی، دولت روسیه را به توقف صادرات دیزل تا پایان ماه ژوئیه واداشت.آمارها نشان می دهد صادرات دریایی دیزل و بنزین در ماه ژوئن نسبت به ماه قبل ۳۹ درصد کاهش یافته و در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته نیز افت ۴۶ درصدی را ثبت کرده است.

از آنجا که روسیه سهم مهمی در تجارت جهانی دیزل دارد، ادامه این روند می تواند توازن بازار فرآورده های نفتی را نیز تحت تاثیر قرار دهد.
&nbsp;
جنگ به زندگی روزمره رسید

کمبود سوخت دیگر تنها یک شاخص اقتصادی نیست. در برخی مناطق روسیه، جایگاه های عرضه با کاهش موجودی روبه رو شده اند و شهروندان برای نخستین بار آثار مستقیم جنگ را در تامین سوخت احساس می کنند.

ماکسیم کاتز، سیاستمدار مخالف دولت روسیه، معتقد است کرملین تاکنون تلاش کرده بود هزینه های جنگ را از زندگی روزمره مردم دور نگه دارد، اما بحران سوخت این معادله را تغییر داده است. به گفته او، این وضعیت می تواند در آستانه انتخابات دومای روسیه به مسئله ای سیاسی تبدیل شود.
&nbsp;
نقش اطلاعات آمریکا

یوگن کورنیچوک، سفیر اوکراین در اسرائیل، اعلام کرده اطلاعات نظامی آمریکا در موفقیت حملات به تاسیسات انرژی روسیه نقش مهمی داشته است.

او می گوید این اطلاعات، مسیر عبور پهپادها و موشک های اوکراینی از سامانه های پدافندی روسیه را تسهیل کرده است. پیش از این نیز وال استریت ژورنال و فایننشال تایمز از همکاری اطلاعاتی واشنگتن و کی یف در این حملات خبر داده بودند.
&nbsp;
درآمدهای انرژی همچنان ادامه دارد

داده های سازمان آلمانی اورگوالد بر پایه آمار شرکت کپلر نشان می دهد از ۱۱۸ محموله صادراتی پروژه یامال ال ان جی بین ژانویه تا مه ۲۰۲۶، تعداد ۱۱۴ محموله معادل ۹۷ درصد راهی اتحادیه اروپا شده است.

حجم این صادرات به ۸.۳۷ میلیون تن و ارزش آن به حدود ۵.۷ میلیارد دلار رسیده است. همچنین پیش بینی می شود کشورهای اروپایی در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ حدود ۷ میلیارد دلار برای خرید گاز طبیعی مایع یامال پرداخت کنند.

این ارقام نشان می دهد اگرچه حملات اوکراین ظرفیت پالایش و توزیع سوخت روسیه را تحت فشار قرار داده، اما جریان درآمدهای نفت و گاز همچنان برقرار است.
&nbsp;
نبردی فراتر از میدان جنگ

حملات اوکراین اکنون از تخریب چند پالایشگاه فراتر رفته و زنجیره تامین سوخت روسیه را هدف قرار داده است. کاهش تولید، محدودیت صادرات، تلاش برای واردات بنزین و کمبود سوخت در برخی مناطق، تصویری از انتقال هزینه های جنگ به اقتصاد داخلی روسیه ارائه می دهد. با این حال، تداوم صادرات نفت و گاز نشان می دهد کرملین همچنان از درآمدهای انرژی برای حفظ توان مالی خود بهره می برد و نبرد انرژی وارد مرحله ای طولانی تر و فرسایشی تر شده است.]]></description>
            <category>نفت</category>
            <pubDate>Sun, 12 Jul 2026 16:18:51 GMT</pubDate>
            <guid isPermaLink="false">https://www.mizenaft.ir/report/48854/اوکراین-جنگ-پستوی-پوتین-کشاند</guid>
            <enclosure url="https://www.mizenaft.ir/images/docs/000048/n00048854-b.jpg" length="98175" type="image/jpeg"/>
        </item>
    </channel>
</rss>
