به گزارش
میزنفت، دامنه انتقادها از وضعیت شرکت نفت و گاز پارس دیگر به جلسات کارشناسی و درونصنعتی محدود نیست. بخشی از این انتقادها به کمیسیون انرژی مجلس نیز رسیده و عملکرد این شرکت در حوزه پروژههای پارس جنوبی، بازسازی تأسیسات، فشارافزایی و نحوه پیشبرد برخی قراردادها زیر سؤال رفته است. با این حال هنوز نشانهای از تصمیم وزارت نفت برای تغییر در مدیریت این شرکت دیده نمیشود.
مسئله فقط ماندن یا رفتن یک مدیر نیست. پرسش مهمتر به نحوه نظارت مستقیم وزیر نفت بر مهمترین میدان گازی کشور بازمیگردد. پارس جنوبی ستون اصلی تأمین گاز ایران است و تأخیر در پروژههای این میدان مستقیماً بر توان تولید گاز کشور اثر میگذارد. با چنین اهمیتی، انتظار میرود پیگیری پروژههای پارس جنوبی در بالاترین سطح وزارت نفت انجام شود.
پارس جنوبی بدون جلسه وزیر؟
بررسی رویه سالهای گذشته نشان میدهد وزیران نفت در دورههای مختلف، جلسات مستقیمی برای بررسی وضعیت پروژههای پارس جنوبی برگزار میکردند. در این جلسات، مدیران شرکت نفت و گاز پارس، مجریان طرحها و پیمانکاران اصلی باید درباره زمانبندی، پیشرفت پروژه، مشکلات اجرایی و دلایل تأخیر پاسخ
وزیر
نفت از زمان آغاز مسئولیت خود، به دلیل مشغلههای فراوان جلسهای تخصصی برای بررسی پروژههای پارس جنوبی با حضور مجریان و پیمانکاران برگزار نکرده تسا؟
فاصله وزیر با میدان
نبود چنین جلساتی یک خلأ ساده اداری نیست. بخش مهمی از واقعیت پروژههای بزرگ در جلسهای روشن میشود که مدیر شرکت، مجری پروژه و پیمانکار همزمان مقابل وزیر بنشینند و درباره برنامه زمانبندی پاسخ بدهند.
در چنین ساختاری دیگر نمیتوان وضعیت یک پروژه را فقط با یک گزارش مدیریتی توضیح داد. پیمانکار باید میزان پیشرفت واقعی را اعلام کند، مجری باید درباره عقبماندگی پاسخ بدهد و مدیر شرکت نیز باید توضیح دهد چرا موانع پروژه برطرف نشده است.این همان نقطهای است که گزارش روی کاغذ با واقعیت عملیات برخورد میکند.
واقعیات در جلسه مشخص می شود
انتقادهای مطرحشده درباره
نفت و گاز پارس اکنون فرصت مناسبی برای یک اقدام ساده ایجاد کرده است. وزیر نفت میتواند یک جلسه جامع بررسی پروژههای پارس جنوبی برگزار کند؛ نه جلسهای تشریفاتی با چند مدیر ارشد، بلکه جلسهای عملیاتی با حضور مدیرعامل نفت و گاز پارس، مدیران طرحها، مجریان و پیمانکاران اصلی.
در این جلسه باید برنامه مصوب هر پروژه، درصد پیشرفت واقعی، میزان تأخیر، تعهد پیمانکار، وضعیت تأمین مالی و تاریخ بهرهبرداری روی میز قرار گیرد.
اگر انتقاد کارشناسان درباره عقبماندگی پروژهها نادرست است، چنین جلسهای بهترین محل برای اثبات آن خواهد بود. اگر هم مشکلات جدی وجود دارد، وزیر نفت بدون واسطه با ابعاد آن روبهرو میشود.
مسئله بزرگتر از یک مدیرعامل است
انتقاد از عملکرد نفت و گاز پارس به کمیسیون انرژی مجلس رسیده، اما هنوز تغییری در مدیریت شرکت رخ نداده است. ادامه این وضعیت یک پرسش مهمتر ایجاد میکند: آیا وزارت نفت اساساً ارادهای برای بازنگری در نحوه مدیریت پروژههای پارس جنوبی دارد؟
پاسخ این پرسش الزاماً با برکناری یا ابقای یک مدیر داده نمیشود. نخستین آزمون میتواند بسیار سادهتر باشد؛ وزیر نفت یک جلسه واقعی برای بررسی پروژههای پارس جنوبی برگزار کند، پیمانکاران و مجریان را پای یک میز بنشاند و گزارشهای مدیریتی را با واقعیت عملیات تطبیق دهد.
شاید آن زمان تصویر
پارس جنوبی با آنچه در گزارشهای رسمی به طبقه پانزدهم وزارت نفت میرسد، تفاوت زیادی داشته باشد.