به گزارش
میزنفت، محاسبه پیمایش خودروها براساس مصرف ترکیبی رسمی نشان میدهد اطلس با مصرف حدود ۶٫۸ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر، میتواند با ۶۰ لیتر بنزین نزدیک به ۸۸۲ کیلومتر حرکت کند. منابع بررسی مشخصات فنی نیز مصرف ترکیبی تیپهای دستی اطلس را حدود ۶٫۸ لیتر اعلام کردهاند. همراه مکانیک
در سوی دیگر این مقایسه، آریسان ۲ قرار دارد که پیمایش آن با همین مقدار
بنزین حدود ۶۷۴ کیلومتر است. بنابراین، فاصله میان کممصرفترین و پرمصرفترین خودروی منتخب به حدود ۲۰۸ کیلومتر میرسد؛ مسافتی تقریباً معادل یک سفر بینشهری کوتاه که فقط از تفاوت مصرف سوخت خودروها ناشی میشود.
یک سهمیه با دو نتیجه متفاوت
عدد ۶۰ لیتر برای همه خودروها ثابت است، اما ارزش حرکتی آن به بازده موتور، وزن خودرو، نوع گیربکس، کیفیت طراحی و شرایط استفاده بستگی دارد. هرچه مصرف ترکیبی یک خودرو پایینتر باشد، راننده با سهمیه ماهانه مسیر بیشتری را طی میکند و دیرتر به
خرید بنزین آزاد نیاز خواهد داشت.
برای نمونه، کاهش مصرف از حدود ۹ لیتر به کمتر از ۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر، روی کاغذ تنها دو لیتر تفاوت دارد، اما در یک پیمایش سالانه ۲۰ هزار کیلومتری، نزدیک به ۴۰۰ لیتر اختلاف ایجاد میکند. این مقدار از بیش از شش سهمیه ۶۰ لیتری ماهانه بیشتر است. به همین دلیل، مصرف خودرو فقط یک مشخصه فنی نیست و مستقیماً بر هزینه خانوار، میزان یارانه پنهان و نیاز کشور به تولید یا واردات بنزین اثر میگذارد.
مصرف رسمی با خیابان فرق دارد
اعداد این مقایسه براساس مصرف ترکیبی اعلامشده محاسبه شدهاند. مصرف واقعی خودرو ممکن است در ترافیک شهری، هنگام استفاده از کولر، رانندگی پرشتاب، تنظیم نبودن موتور، فشار نامناسب تایرها یا حمل بار افزایش پیدا کند. حتی درباره اطلس نیز منابع مختلف بسته به تیپ و گیربکس، اعدادی میان ۶٫۸ تا بیش از ۷ لیتر اعلام کردهاند.
با وجود این محدودیت، مقایسه رسمی تصویری روشن از فاصله بازده خودروها ارائه میدهد. اگر سیاستگذاری بنزین فقط بر قیمت و سهمیه متمرکز بماند و به مصرف خودروهای تولیدی توجه نکند، بخشی از مسئله نادیده گرفته میشود. سهمیه یکسان است، اما خودروی پرمصرف آن را سریعتر میبلعد؛ در نتیجه، اصلاح مصرف بنزین از کارخانه آغاز میشود، نه از جایگاه سوخت.