داستانی رایج در اغلب کشورهای نفتی جهان:
کویت نفتخیز، در بی برقی
میز نفت - در اوج مصرف برق کویت نفتخیز، حدود ۷.۳ درصد از تقاضا تامین نشد و سازمان آتشنشانی به مردم محلی هشدار داد که از آسانسورها استفاده نکنند، زیرا در صورت گیر افتادن در آپارتمانهایی که ساعتها برقشان قطع میشد، دچار مشکل میشدند.
به گزارش میز نفت، بلومبرگ نوشت:
کویتیها اولین شهر واقعاً پررونق در دوران هجوم نفتی اعراب در دههی ۱۹۶۰ میلادی هستند که مردم آن از بیشترین مواهب نفت خام نسبت به همه کشورهای دیگر بر روی زمین برخوردارند.
۱۰۱.۵ میلیارد بشکه ذخایر معادل سهم سرانه ۲۳۰۰۰ بشکه برای هر شهروند است. با قیمتهای فعلی، این میراث زمینشناسی ثروتی ۴.۳ میلیون دلار برای هر شهروند اختصاص میدهد.
و با این حال، کویت برای تامین برق شهرمندانش تلاش میکند. در کشوری که برای دههها یکی از ثروتمندترین کشورهای کره زمین بود، قطعیهای پی در پی برق در دو تابستان گذشته به یک واقعیت آزاردهنده تبدیل شده است.
در ماه آوریل، با افزایش دما و استفاده خانوارها از دستگاههای خنک کننده، برق ۳۰ منطقه قطع شد. در اوج مصرف، حدود ۷.۳ درصد از تقاضا تامین نشد و سازمان آتشنشانی به مردم محلی هشدار داد که از آسانسورها استفاده نکنند، زیرا در صورت گیر افتادن در آپارتمانهایی که ساعتها برقشان قطع میشد، دچار مشکل میشدند.
به کارخانهها نیز دستور داده شد که همه فعالیتهای خود را در فاصله ساعت ۱۱ صبح تا ۵ عصر متوقف کنند، وضعیتی که به مدت پنج ماه ادامه داشت تا اینکه ممنوعیتها سرانجام هفته گذشته لغو شد.
قطعی برق همچنان در طول ماه مه ادامه داشت و ۴۰ منطقه مسکونی و ۱۰ منطقه کشاورزی و صنعتی با قطعی برق روبرو شدند. تا ماه ژوئن، با رسیدن دما به ۵۱ درجه سانتیگراد، دولت از مردم التماس میکرد که دستگاههای تهویه مطبوع را خاموش کنند، لامپهای کممصرف نصب کرده و لوازم خانگی را خاموش نمایند.
آنها حتی پهپادهایی را برای شناسایی عملیات غیرقانونی استخراج ارزهای دیجیتال اعزام کردند.
توضیح سادهانگارانه برای این موضوع، اینست که بگوییم مدافعان سوختهای فسیلی، هرگونه اختلال در شبکه را به گردن انرژیهای تجدیدپذیر میاندازند. اما این ادعا در کشوری که ۹۹.۶ درصد از تولید برق آن از طریق نفت یا گاز تأمین میشود، جواب نمیدهد.
هر مدیر شبکه بی طرفی میداند که چنین مشکلاتی هرگز تقصیر یک فناوری واحد نیست، بلکه نتیجه سالها محاسبات اشتباه و کمبود سرمایهگذاری است.
در کویت، بزرگترین عوامل تاثیرگذار، بنبست سیاسی همراه با امتناع از رویارویی با واقعیت گذار انرژی و تغییر آب و هوا بوده است.
کویت، برخلاف سایر کشورهای خلیج فارس، پارلمانی با نفوذ نسبی داشت تا اینکه امیر این کشور سال گذشته، نظام مردم سالار را به حالت تعلیق درآورد، اما اختلافات داخلی فراگیر بوده است. با وجود ۱۵ وزیر انرژی مختلف تنها در دهه گذشته، تصمیمات در مورد ارتقای لازم زیرساختهای فرسوده تا زمانی که دیگر خیلی دیر شده بود، به تعویق افتاد.
علاوه بر این، شیوهی اسرافآمیز مصرف برق در این کشور نیز وجود دارد. یارانهی ۳۲۰۰ دلاری واریزی برای هر نفر به این معنی است که قبوض برق تنها ۵ درصد از هزینههای شبکه را پوشش میدهد. حدود ۶۰ درصد از انرژی توسط دستگاههای خنک کننده تهویه مطبوع مصرف میشود،
اما ایجاد خیابانهای باریک و سایهداری که مردم خاورمیانه هزاران سال برای محافظت از خود در برابر گرما ساختهاند، به دلیل قوانین ساختمانی قدیمی برای گسترش حومهی ویلاها که شهروندان در آن زندگی میکنند، عملاً غیرقانونی هستند.
همچنین سیاست نصب پنلهای خورشیدی برای بهرهبرداری از نور خورشید، شکست غمانگیزی رخ داده است. واردات این صفحهها در سال ۲۰۲۴ میلادی به حدود ۱.۵ میلیون دلار رسید که کمتر از کشورهای فقیری مانند لیبریا و سودان جنوبی است.
عربستان سعودی، همسایهی کویت، اعلام کرده که در مسیر تغییر ۵۰ درصد از تولید برق خود به انرژیهای تجدیدپذیر تا سال ۲۰۳۰ میلادی است. اما نیشانت کومار، تحلیلگر شرکت مشاوران ریستاد انرژی هفته گذشته اعلام کرد: حتی هدف واقع بینانه تر ۱۵ درصد در کویت ممکن است دور از دسترس باشد.
کویت میتواند بسیار جاهطلبتر باشد. در این کشور کوچک، حدود ۹۰ درصد مساحت، بیابان است. تقریباً ۵۰ گیگاوات انرژی خورشیدی برای تأمین تمام تقاضای برق موجود کافی است. این مقدار فقط ۵ درصد از مساحت این کشور یا ۹۰۰ کیلومتر مربع را پوشش میدهد که منطقه وسیعی در مقایسه با ۱۱۶ کیلومتر مربعی که اخیراً برای بندر جدید در شمال شرقی پایتخت کنار گذاشته شده، نیست. همچنین ارزانتر از انرژی فسیلی خواهد بود و نفت و گاز بیشتری را برای صادرات اختصاص میدهد.
همچنین چنین اقدامی کشور را کمتر تحت سلطه دولتهای خارجی قرار میدهد. حدود دو سوم تولید گاز داخلی از همان چاههایی که نفت خام آن استخراج میشود، تولید میشود.
بنابراین وقتی سازمان اوپک سهمیه تولید نفت خود را کاهش میدهد، این امیرنشین باید متان کمتری نیز تولید کند و مجبور شود به جای آن برای سوخت ژنراتورهای خود از قطر گاز وارد کند.
نتیجه، وضعیتی عجیب است که در آن یک کشور نفتی همچنین یکی از بزرگترین واردکنندگان ال ان جی در جهان است و سال گذشته تقریباً همان مقدار را وارد کرده که برابر با واردات کشور بریتانیا است.
دمای خنکتر پاییز در ماههای آینده به کویتیها کمی استراحت میدهد، اما در بهترین حالت، سالها طول خواهد کشید تا عقبماندگی زیرساختهای فرسوده برطرف شود. در حالی که سایر امیرنشینهای خلیج فارس اقتصاد خود را برای دوران پس از نفت متنوع کردهاند،
کویت هنوز به رویاهای رونق نفتی دهه ۱۹۶۰ میلادی پایبند است. اقتصاد در سه سال از پنج سال گذشته، با رشد منفی اقتصادی، کوچک شده است.
در سال ۲۰۰۷ میلادی، کویت در برخی شاخصها، ثروتمندترین کشور جهان پس از قطر و امارات متحده عربی بود. در حال حاضر، آنها به سختی از لهستان و استونی جلوتر هستند.
در زمانی که رئیس جمهور دونالد ترامپ علیه انرژی پاک جنگ به راه انداخته و حتی اتحادیه اروپا نیز ممکن است با تردید روبرو باشد، این یک داستان هشدار دهنده است که اعتیاد به سوختهای فسیلی میتواند به چه شرایط اسفباری منجر شود.
کویتیها اولین شهر واقعاً پررونق در دوران هجوم نفتی اعراب در دههی ۱۹۶۰ میلادی هستند که مردم آن از بیشترین مواهب نفت خام نسبت به همه کشورهای دیگر بر روی زمین برخوردارند.
۱۰۱.۵ میلیارد بشکه ذخایر معادل سهم سرانه ۲۳۰۰۰ بشکه برای هر شهروند است. با قیمتهای فعلی، این میراث زمینشناسی ثروتی ۴.۳ میلیون دلار برای هر شهروند اختصاص میدهد.
و با این حال، کویت برای تامین برق شهرمندانش تلاش میکند. در کشوری که برای دههها یکی از ثروتمندترین کشورهای کره زمین بود، قطعیهای پی در پی برق در دو تابستان گذشته به یک واقعیت آزاردهنده تبدیل شده است.
قطعی برق در کویت
در ماه آوریل، با افزایش دما و استفاده خانوارها از دستگاههای خنک کننده، برق ۳۰ منطقه قطع شد. در اوج مصرف، حدود ۷.۳ درصد از تقاضا تامین نشد و سازمان آتشنشانی به مردم محلی هشدار داد که از آسانسورها استفاده نکنند، زیرا در صورت گیر افتادن در آپارتمانهایی که ساعتها برقشان قطع میشد، دچار مشکل میشدند.
به کارخانهها نیز دستور داده شد که همه فعالیتهای خود را در فاصله ساعت ۱۱ صبح تا ۵ عصر متوقف کنند، وضعیتی که به مدت پنج ماه ادامه داشت تا اینکه ممنوعیتها سرانجام هفته گذشته لغو شد.
قطعی برق همچنان در طول ماه مه ادامه داشت و ۴۰ منطقه مسکونی و ۱۰ منطقه کشاورزی و صنعتی با قطعی برق روبرو شدند. تا ماه ژوئن، با رسیدن دما به ۵۱ درجه سانتیگراد، دولت از مردم التماس میکرد که دستگاههای تهویه مطبوع را خاموش کنند، لامپهای کممصرف نصب کرده و لوازم خانگی را خاموش نمایند.
آنها حتی پهپادهایی را برای شناسایی عملیات غیرقانونی استخراج ارزهای دیجیتال اعزام کردند.
ریشه مشکلات برقی چیست؟
توضیح سادهانگارانه برای این موضوع، اینست که بگوییم مدافعان سوختهای فسیلی، هرگونه اختلال در شبکه را به گردن انرژیهای تجدیدپذیر میاندازند. اما این ادعا در کشوری که ۹۹.۶ درصد از تولید برق آن از طریق نفت یا گاز تأمین میشود، جواب نمیدهد.
هر مدیر شبکه بی طرفی میداند که چنین مشکلاتی هرگز تقصیر یک فناوری واحد نیست، بلکه نتیجه سالها محاسبات اشتباه و کمبود سرمایهگذاری است.
در کویت، بزرگترین عوامل تاثیرگذار، بنبست سیاسی همراه با امتناع از رویارویی با واقعیت گذار انرژی و تغییر آب و هوا بوده است.
کویت، برخلاف سایر کشورهای خلیج فارس، پارلمانی با نفوذ نسبی داشت تا اینکه امیر این کشور سال گذشته، نظام مردم سالار را به حالت تعلیق درآورد، اما اختلافات داخلی فراگیر بوده است. با وجود ۱۵ وزیر انرژی مختلف تنها در دهه گذشته، تصمیمات در مورد ارتقای لازم زیرساختهای فرسوده تا زمانی که دیگر خیلی دیر شده بود، به تعویق افتاد.
یارانه های سنگینی که کویت را فلج کرده
علاوه بر این، شیوهی اسرافآمیز مصرف برق در این کشور نیز وجود دارد. یارانهی ۳۲۰۰ دلاری واریزی برای هر نفر به این معنی است که قبوض برق تنها ۵ درصد از هزینههای شبکه را پوشش میدهد. حدود ۶۰ درصد از انرژی توسط دستگاههای خنک کننده تهویه مطبوع مصرف میشود،
اما ایجاد خیابانهای باریک و سایهداری که مردم خاورمیانه هزاران سال برای محافظت از خود در برابر گرما ساختهاند، به دلیل قوانین ساختمانی قدیمی برای گسترش حومهی ویلاها که شهروندان در آن زندگی میکنند، عملاً غیرقانونی هستند.
شکست در پنل های خورشیدی
همچنین سیاست نصب پنلهای خورشیدی برای بهرهبرداری از نور خورشید، شکست غمانگیزی رخ داده است. واردات این صفحهها در سال ۲۰۲۴ میلادی به حدود ۱.۵ میلیون دلار رسید که کمتر از کشورهای فقیری مانند لیبریا و سودان جنوبی است.
عربستان سعودی، همسایهی کویت، اعلام کرده که در مسیر تغییر ۵۰ درصد از تولید برق خود به انرژیهای تجدیدپذیر تا سال ۲۰۳۰ میلادی است. اما نیشانت کومار، تحلیلگر شرکت مشاوران ریستاد انرژی هفته گذشته اعلام کرد: حتی هدف واقع بینانه تر ۱۵ درصد در کویت ممکن است دور از دسترس باشد.
کویت میتواند بسیار جاهطلبتر باشد. در این کشور کوچک، حدود ۹۰ درصد مساحت، بیابان است. تقریباً ۵۰ گیگاوات انرژی خورشیدی برای تأمین تمام تقاضای برق موجود کافی است. این مقدار فقط ۵ درصد از مساحت این کشور یا ۹۰۰ کیلومتر مربع را پوشش میدهد که منطقه وسیعی در مقایسه با ۱۱۶ کیلومتر مربعی که اخیراً برای بندر جدید در شمال شرقی پایتخت کنار گذاشته شده، نیست. همچنین ارزانتر از انرژی فسیلی خواهد بود و نفت و گاز بیشتری را برای صادرات اختصاص میدهد.
تکیه به گازهای همراه نفت
همچنین چنین اقدامی کشور را کمتر تحت سلطه دولتهای خارجی قرار میدهد. حدود دو سوم تولید گاز داخلی از همان چاههایی که نفت خام آن استخراج میشود، تولید میشود.
بنابراین وقتی سازمان اوپک سهمیه تولید نفت خود را کاهش میدهد، این امیرنشین باید متان کمتری نیز تولید کند و مجبور شود به جای آن برای سوخت ژنراتورهای خود از قطر گاز وارد کند.
نتیجه، وضعیتی عجیب است که در آن یک کشور نفتی همچنین یکی از بزرگترین واردکنندگان ال ان جی در جهان است و سال گذشته تقریباً همان مقدار را وارد کرده که برابر با واردات کشور بریتانیا است.
استراحت موقت برای شبکه برق
دمای خنکتر پاییز در ماههای آینده به کویتیها کمی استراحت میدهد، اما در بهترین حالت، سالها طول خواهد کشید تا عقبماندگی زیرساختهای فرسوده برطرف شود. در حالی که سایر امیرنشینهای خلیج فارس اقتصاد خود را برای دوران پس از نفت متنوع کردهاند،
کویت هنوز به رویاهای رونق نفتی دهه ۱۹۶۰ میلادی پایبند است. اقتصاد در سه سال از پنج سال گذشته، با رشد منفی اقتصادی، کوچک شده است.
در سال ۲۰۰۷ میلادی، کویت در برخی شاخصها، ثروتمندترین کشور جهان پس از قطر و امارات متحده عربی بود. در حال حاضر، آنها به سختی از لهستان و استونی جلوتر هستند.
در زمانی که رئیس جمهور دونالد ترامپ علیه انرژی پاک جنگ به راه انداخته و حتی اتحادیه اروپا نیز ممکن است با تردید روبرو باشد، این یک داستان هشدار دهنده است که اعتیاد به سوختهای فسیلی میتواند به چه شرایط اسفباری منجر شود.
دوشنبه ۷ مهر ۱۴۰۴ ساعت ۰۹:۰۸
کد مطلب: 44859