ماجرای آزادسازی نفت آمریکا

به گزارش میزنفت، کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌تر بر عرضه مجموعاً ۴۰۰ میلیون بشکه نفت از ذخایر اضطراری خود توافق کردند. هدف این برنامه، جبران بخشی از اختلال عرضه و کاهش فشار بر بازار جهانی نفت بود. سهم آمریکا در این برنامه حدود ۱۷۲ میلیون بشکه تعیین شد؛ آزادسازی فعلی نیز در چارچوب همین سهم انجام می‌شود.
 

۴۰ میلیون بشکه از سهم قبلی

نکته اصلی، تفاوت میان اعلام یک تصمیم جدید و اجرای مرحله بعدی برنامه قبلی است. حجم ۴۰ میلیون بشکه به تعهد آمریکا اضافه نشده و بخشی از همان ۱۷۲ میلیون بشکه است. بنابراین، جمع‌زدن این محموله با سهم اعلام‌شده قبلی، تصویری نادرست از حجم آزادسازی نفت آمریکا ارائه می‌دهد.

عرضه نفت ذخایر نیز یک‌باره انجام نمی‌شود. تخصیص محموله‌ها، تنظیم قراردادها، انتقال نفت و تحویل به شرکت‌ها زمان می‌برد. در نتیجه، اجرای یک برنامه واحد می‌تواند چند مرحله داشته باشد و هر مرحله با اطلاعیه‌ای جداگانه اعلام شود.
 

قرض نفت با بازپرداخت بیشتر

سازوکار تحویل این بخش از ذخایر، مبادله یا قرض نفت است. شرکت‌های پالایشی نفت را اکنون دریافت می‌کنند و طبق قرارداد، در موعد مقرر آن را همراه با مقداری نفت اضافه به ذخایر استراتژیک آمریکا بازمی‌گردانند.

در این روش، نفت برای تأمین نیاز فعلی پالایشگاه‌ها از مخازن خارج می‌شود و بازپرداخت آن به آینده موکول می‌شود. پس خروج فعلی محموله‌ها به معنای واگذاری دائمی این حجم از ذخایر نیست؛ شرکت‌های دریافت‌کننده تعهد بازگرداندن نفت را دارند.
 

کمک به عرضه، بدون تضمین کاهش قیمت

ورود ذخایر اضطراری به بازار می‌تواند بخشی از کمبود عرضه را جبران کند و فشار بر تأمین خوراک پالایشگاه‌ها را کاهش دهد. با این حال، کاهش قیمت نفت صرفاً به حجم آزادسازی وابسته نیست. تداوم اختلال عرضه، میزان تقاضا و وضعیت حمل‌ونقل محموله‌ها نیز بر واکنش بازار اثر می‌گذارند.

آزادسازی ۴۰ میلیون بشکه از ادامه اجرای برنامه اضطراری قبلی حکایت دارد. برای نتیجه‌گیری درباره تشدید بحران، باید تغییرات عرضه و تقاضا و تصمیم‌های تازه را بررسی کرد؛ اعلام مرحله دیگری از یک تعهد پیشین، به‌تنهایی چنین نتیجه‌ای را ثابت نمی‌کند.

پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۹:۱۳